Forfaiting w Europie
2009-06-15
Unia Europejska już ponad 50 lat z powodzeniem stosuje {instrument finansowy|instrumentu finansowego) w postaci zwanej forfaitingiem. Największą część handlu obsługują banki i domy forfaitingowe we Włoszech i Niemczech. Wielka Brytania, Skandynawia, Hiszpania i Francja dołączyły do grupy krajów stosujących forfaiting z dużym entuzjazmem, zaś Amerykanie i Kanadyjczycy włączają się w ten system operacji z dużą rezerwą, wynikającą z nieufności do zbytniej prostoty i braku wymogów kompletnej dokumentacji w transakcjach forfaitingu. Dostępne informacje na rynku określają, że forfaiting wymyślono w późnych latach pięćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Niemiec Zachodnich na rozwijające się rynki Europy Wschodniej. Płacąc ciężką walutą za importowanie dobra, kraje Europy Wschodniej zdeklarowały, iż nie chcą się rozliczać w oparciu o ograniczenia tradycyjnie funkcjonujących 3 i 6-io miesięcznych okresów rozliczeniowych i oczekują sprzedaży na kredyt pięcio a nawet dziesięcioletni. Niestety, istniejące w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe i polityczne stanowiło dla niemieckich eksporterów zdyt duże zagrożenie. Takie zdanie podzielały także niemieckie banki. Obaw niemieckich banków nie podzieliły banki szwajcarskie, które z powodzeniem zastosowały forfaiting tj. dyskontowanie wierzytelności wekslowych i innych papierów wartościowych bez regresu do eksportera. Rozwój rynku finansowego w Szwajcarii, uruchomienie i zastosowanie forfaitingu to powód znacznego ożywienia się niemieckiej gospodarki. Sukcesy operacji forfaitingowych spowodowały, że w latach siedemdziesiątych do operacji forfaitingowych włączyły się także banki angielskie. Europejskie metropolie takie jak Frankfurt, Zurich i Londyn to obecnie najgłówniejsze centra finansowe operacji forfaitingowych.